ఆంధ్రభారతి - పల్లెపదాలు - పడవపాట - కృష్ణశ్రీ - శ్రీపాద గోపాలకృష్ణ మూర్తి -పల్లెపదములు

121. పడవపాట

ఈ తెప్పపాట రచనయేమో ననిపిస్తున్నది. కాని దీని నిచ్చిన మిత్రులు కోటిఫలిలో పడవవాని కడ వ్రాసుకున్నానని చెప్పినారు. అందంగా ఉన్నది. "రవ్వమువ్వల తెప్ప రవగాలి" కి వెళ్లినదట.

పల్లవి:-	గట్టెకు తాదా నాతెప్ప కల్లోల జలధిలో మునిఁగిపోతుందా	॥గ॥
చరణము:-	కొక్కురో; కోయంచు । కోడి కూయంగానె దేవుడిచ్చిన నిద్ర । తెలిసిందిరాయంచు చలిగాలిలో వళ్ళు । సవరించుకొంటు చద్ది గట్టుక నేను । చక్క వచ్చాను	॥గ॥
చరణము:-	చల్లన్ని గాలిలో । మెల్లంగ వెలిగేటి, చంద్రయ్యనే జూచి । సంద్రమే పొంగింది, పొంగేటి కెరటాలు । వంగుతూ, వాలుతూ, రవ్వమువ్వల తెప్ప । రవగాలి కెళ్ళింది	॥గ॥
చరణము:-	పదిగుళ్ళ వలదీసి । పారజూస్తే, తెప్ప పొంగినా కెరటాలు । బొబ్బలెట్టాయి కారు చీకటి గ్రమ్మి । కళ్ళకు పస్తయ్యె సరిగ పోయే తెప్ప । గిరగిరా తిరిగింది	॥గ॥
చరణము:-	గాలిజోరు చూచి । కల్లోలమే చూచి కుదురు లేని గుండె । కొట్టుకో సాగింది చుక్కాని తిప్పుచు । శోకాన మునుగుతూ అంతు, పంతూ లేని । ఆ నీటిలో నుండి	॥గ॥
చరణము:-	ఇంతలోనే యిల్లు । యింటి పిల్ల నాకు జ్ఞప్తి రాగా వల్లు । గలగలా లాడింది యింటి పిల్లింక, నా । కంట పడతాదా సరసాలతో నేను । మురిసిపోతానా	॥గ॥
చరణము:-	పొమ్మంటె పోతుంద? । రమ్మంటె వస్తుంద? రంగడి దయలుంటె । కంగారు పడనేల? గాలిలో నేనింక । కూలినా సరె గాని; రంగడే మాయోడు । రంగడే దొంగోడు	॥గ॥
చరణము:-	మనసు కలిసిన వారి । మనసులొకటల్లేను కుటిలమెఱుగని బాబు । గుండె కాయల్లేను మబ్బులన్నీ దాటి । మా రాజు సూరయ్య గప్పు గప్పూమంటు । గంతేస్తు వచ్చాడు	॥గ॥
చరణము:-	పొంగుతూ వలదీసి । బుంగ నిండే దాక చేపలేరుక నేను । చెంగున గట్టెక్కి నావ కట్టిబెట్టి । నా యింటి కెళ్ళాను పిల్ల కంటబడితె । వల్లు చల్లాగుంది	॥గ॥
(గట్టెక్కినాది, నాతెప్ప । కల్లోల జలధిలో కడతేరినాది)